Dragomir Milenković – Vizionarenje (2016)

WMAS cd 277
ISBN 978-86-89607-22-2

Vizionarenje je album čiji zvučni svet predstavlja sintezu dva ključna elementa. Prvi je muzičke prirode i temelji se na iskustvima stvaralaštva Milenkovićevog sastava Hazari, te se u tom smislu slobodno može reći da ovo izdanje na neki način vuče nasleđe iz poetike niškog ansambla. Svakako, ono se ogleda u etno/world music senzibilitetu, koji čini okosnicu Vizionarenja. On je prisutan već u prvoj numeri „Guru tatva” i prožima se kroz ostalih četrnaest – „Mistični izaslanik”, „Poreklo sedmice”, „Razigrani um”, „Vizionarenje”, „Nirdala”, „Sahasrara”, „Kulture istoka”, „Reptili”, „Izgubljena zemlja”, „Kada misliš da si u bezizlazu”, „Pravila kojih se treba držati”, „Šaman”, „Astrologija” i „Tri prstena Saturna”.
Osnovni princip kojim se Milenković vodi pri stvaranju muzičkog toka je tumačenje egzotičnih folklornih fragmenata na sazu, kavalu i perkusijama, koje umetnik dodatno obogaćuje elektronski generisanim materijalima – ritmovima, synth-ovima, pad-ovima, drone-ovima, naracijama i vokalizama. Kao konačan rezultat ovog procesa nastaje tembrovski bogato zvučno tkivo, u kojem autor prelazi put od etno izraza do ambijentalne/new age muzike.
Ovakvo ezoterično raslojavanje zvučnog univerzuma Vizionarenja svakako je ishod kompozitorove potrage za inspiracijom izvan muzike, u zen budizmu i alternativnoj psihologiji, te praksama joge i meditacije. Upravo ova vanmuzička sfera čini drugi ključni element albuma, i ona u velikoj meri određuje karakter izdanja. On je meditativne prirode i umeren u ekspresiji, na šta, uostalom, sugeriše i većina naslova numera. Takva je prva polovina Vizionarenja (od „Guru tatve” do „Sahasrare”), u kojoj nema dramatičnih momenata po kojima bi se izdvojio određen muzički segment, već se stvara utisak da je čitav tok ujednačen, uravnotežen, dinamički smiren i kao izliven iz jednog komada. Druga polovina albuma nudi slušaocu raznovrsnija raspoloženja. Na primer, u „Kulturama istoka” Milenković se poigrava melodijskim mislima orijentalnog prizvuka, dok zvučni efekti „Reptila” i „Šamana” vode slušaoca u misticizam, odnosno svet magijskih rituala. Sve ovo su različita lica Vizionarenja, kojima se autor na osoben način udaljava od muzički introvertnih i refleksivnih trenutaka, da bi im se, kao nakon transcendentalnog iskustva, na kraju vratio, zaokružujući album komadima „Astrologija” i „Tri prstena Saturna”.
Nema sumnje da će Vizionarenje naći svoje mesto među novom publikom, te osvojiti simpatije slušalaca, naročito onih koji smelo istražuju duhovne prostore muzičkog sveta. Bez obzira na to što izdanje poput Vizionarenja verovatno ne predstavlja ništa novo za dugogodišnje pratioce dela Dragomira Milenkovića, sigurno je da istinskim obožavaocima njegovog stvaralaštva neće smetati da se još jednom „okupaju u istoj reci”.

Nikola Pejčinović